امروز پنج‌شنبه، پانزدهم مرداد 1405، مصادف با ششم اوت و سالروز بمباران اتمی هیروشیماست.

ساعت 8:15 صبح ششم اوت 1945، نخستین بمب اتمیِ به‌کاررفته در جنگ، بر فراز هیروشیما منفجر شد. انفجاری که در چند ثانیه شهری را به ویرانه تبدیل کرد، ده‌ها هزار انسان را به کام مرگ فرستاد و آثار مرگ‌بار آن تا سال‌ها بر انسان، زمین و نسل‌های آینده باقی ماند. براساس برآورد رسمی شهر هیروشیما، شمار قربانیان تا پایان سال 1945 به حدود 140 هزار نفر رسید.

هیروشیما فقط روایت نابودی یک شهر نیست؛ هشداری همیشگی است که نشان می‌دهد علم، قدرت و سیاست، هنگامی که از عدالت، اخلاق و مسئولیت انسانی جدا شوند، می‌توانند در کسری از زمان، انسان و زمین را با هم قربانی کنند.

پویش درخت عدالت بر این باور است:

اگر درخت‌ورزی به یک فرهنگ جهانی تبدیل شود، هیچ بمب اتمی برای کشتار انسان‌ها و نابودی زمین به کار گرفته نخواهد شد.

زیرا انسانی که درختی می‌کارد، به زندگی، صلح، زمین و نسل‌های آینده می‌اندیشد. دستی که نهالی را با مهر در خاک می‌نشاند، نمی‌تواند با همان اندیشه، دکمه نابودی یک شهر را فشار دهد.

هفت ریشه درخت عدالت، مسیر رسیدن به چنین جهانی را نشان می‌دهند:

امانت‌داری، انسان را متعهد می‌کند که زمین، قدرت و دانش را امانتی برای نسل‌های آینده بداند، نه ابزاری برای ویرانی.

درخت‌ورزی، فرهنگ پاسداشت زندگی و آبادانی زمین را جایگزین فرهنگ جنگ و نابودی می‌کند.

تعاون، ملت‌ها را به همکاری برای صلح و پیشرفت فرا می‌خواند، نه رقابت در ساخت سلاح‌های مرگ‌بار.

فروتن‌ورزی، غرور قدرت‌های بزرگ را مهار می‌کند و به انسان می‌آموزد که هیچ دولت و ملتی مالک جان دیگران نیست.

مهرورزی و نیک‌ورزی، نفرت و دشمنی را از دل‌ها می‌زداید و انسان‌ها را فارغ از نژاد، دین، ملیت و مرزهای جغرافیایی، اعضای یک خانواده می‌داند.

پاسداری، مسئولیت حفاظت از انسان، طبیعت و تمامی موجودات زنده را بر دوش همگان می‌گذارد.

مسئولیت مشترک نیز یادآوری می‌کند که امنیت، صلح و بقای زمین، مسئله یک کشور یا یک نسل نیست؛ بلکه مسئولیتی جهانی و همگانی است.

اگر این هفت ریشه در اندیشه انسان‌ها، نظام‌های آموزشی، رسانه‌ها، دولت‌ها و نهادهای بین‌المللی نهادینه شوند، دیگر بمب اتمی نه مایه قدرت و افتخار، بلکه نشانه شکست انسانیت شناخته خواهد شد. در چنین جهانی، هیچ دولتی به خود اجازه نخواهد داد برای پیروزی سیاسی یا نظامی، انسان‌ها را قتل‌عام و زمین را برای نسل‌ها آلوده کند.

در برابر هر بمب باید درختی کاشت؛
در برابر هر نفرت باید مهری آفرید؛
و در برابر هر ویرانی باید عدالت را از ریشه آغاز کرد.

هیروشیما به ما آموخت که نابودی تنها چند ثانیه زمان می‌خواهد؛ اما ساختن صلح به سال‌ها درخت‌ورزی، عدالت‌ورزی و مسئولیت‌پذیری نیاز دارد.

اگر هفت ریشه درخت عدالت در جهان ریشه بدوانند، هیچ دستی به سوی دکمه بمب اتمی نخواهد رفت؛ زیرا درخت‌ورزان، پاسداران انسان و زمین‌اند.

از ریشه تا اندیشه، عدالت می‌کاریم.